Rozumiesz? Zebrać ekipę zgranych ludzi, zorganizować wyprawę... Nie, nie wiem za czym. Ale wiem, że stałbym z wypiętą piersią na dziobie statku, smakował bryzę wiejącą w twarz, czy gdzie ta bryza ma zwyczaj wiać, i byłbym z siebie dumny. Tak samo bym się czuł, gdybym zaciskał zęby wbijając te takie małe kilofki w zlodowaciałą skałę gdzieś w górach, pewnie w Tybecie. Widzisz, nie liczy się to co bym robił... ważne że miałbym poczucie uczestniczenia w czymś pięknym. Szkoda, że mam alergię na psią sierść, może mógłbym pojechać na biegun... chyba tylko tam zostały białe plamy, ha-ha, na mapach.
Wychodzisz i widzisz, siedemdziesięciu ludzi wypełza razem z tobą z tramwaju - i wiesz, że wszyscy są tacy jak ty, mają swoją historię i masę okoliczności, o których by ci mogli opowiedzieć - gdyby tylko chcieli. A ty wiesz, że to mogli by być twoi załoganci, siedemdziesięciu zaufanych członków grupy, którą zabierzesz gdziekolwiek, byle dalej stąd, bo wszyscy jesteście zmęczeni pełzaniem w pyle codziennym naszym powszednim. Bo wszyscy chcielibyście czegoś nowego, tylko nie potraficie się odważyć.
Więc marzysz - o szczytach gór, o wiernych ludziach, którzy stoją murem, o błysku słońca palącym oczy i wietrze brużdżącym twarz... bo chciałbyś się poczuć jak musieli ludzie czuć się kiedyś, kiedy słowa typu przyjaźń i honor znaczyły coś innego niż dziś.
Nawet sam nie wiesz, po co ci takie marzenie - i, nadużywasz tego słowa - epickości też pożądasz. Wzniosłości. Przerażającej, groźnej zwykłości dnia codziennego, który jest walką o przeżycie. Chciałbyś mieć ciężkie warunki, w których mógłbyś się wykazać.
Chciałbyś mieć tak fajnie.
Eh.
OdpowiedzUsuńTak, chciałabym mieć tak fajnie.
Bo u mnie nie góra, a jakaś nizinka.